Jharkhand Maoists “trapped” 250 policemen on top of a hill for over 24 hours last month, engaging them from below and preventing 1,000 other cops from reaching them until a team led by the DGP finally rescued them. The Maoists numbered an estimated 250 to 300.

Policemen involved in the March 13-14 encounter at hill number 974 between Sibil and Saksari villages of Chainpur block, Gumla, as well as Maoists The Indian Express spoke to, agreed that the police would have suffered heavy casualties — they lost one man — but for the fact that the Maoists had unwittingly forfeited what would have been a locational advantage. The Maoists had descended the hill shortly before the police arrived. DGP Rajeev Kumar, however, denied his troops had been encircled and said “our boys fought bravely”, without casualties, until the rebels had to withdraw.

The Maoists, who described it as an achievement that has raised their confidence, have carried out a series of attacks since. At Chainpur’s crowded Thursday market on April 4, they surrounded a police vehicle and opened fire, killing five cops. On April 6, they triggered an explosion that damaged the block headquarters.

The hilltop encounter began after police had received information that Maoist leader Arvindji, alleged mastermind of January’s Latehar attack, was camping in the Sibil forests. The 250 state police, Jaguar and CoBRA personnel reached the hilltop at 11 am on March 13. The Maoists began firing from below, killing a Jaguar, Manoj Bakhla, and injuring two others. The police admit they could not come down.

“The Naxals were firing regularly. They had also laid pressure bombs and landmines along the way,” said Pankaj Singh, Chainpur thana-in-charge, who served with the Jharkhand Jaguars for four years. “Two other teams tried to come to our aid, but the Naxals fired at them and didn’t let them come near us.”

“The cops were saved by sheer chance,” said one of the Maoists whom this reporter met in the forest, but who did not want to be named. “We had climbed downhill only that morning. Had we trapped the police at the bottom, they would all have been killed.”

Singh agrees, “It did seem that the Naxals had left the position not much earlier. Had they been on top (and police at bottom), there would have been massive casualties.” At Tadmetla in April 2010, Maoists firing from a hilltop had killed 76 cops in three hours, the highest ever casualty count for the armed forces.

As the March 13-14 encounter raged, villagers alarmed by the gunshots took shelter in a school. Local news channels ran reports such as, “Maoists hold cops hostage for over 24 hours. As police try to come to their ad, Maoists fire and force them to withdraw.”

One March 14, the DGP’s helicopter landed on hill number 999, a short distance from 974. By then, the other 1,000 personnel had intensified their counterattack and the Maoists gradually left, allowing the team on 974 to unite with the rest.

Then Gumla SP Jatin Narwal (since transferred) conceded police had been trapped for 24 hours, while DGP Kumar said, “The 974 team was supposed to stay there. We were never surrounded by anyone. As the operation intensified, the ADG and I landed at the spot, secured the area and evacuated the injured jawans. The Maoists had to withdraw. It was a very well fought battle,” he said.

The DGP estimated the Maoists must have suffered at least 13 casualties — no bodies were recovered — while Maoists admitted having lost one man. “Over 1000 troops were deployed to rescue the policemen trapped by the People’s Liberation Guerrilla Army. They threw in the entire police department for this operation… controlled by DGP Rajiv Kumar himself,” said Gopal, spokesperson for the CPI(Maoist)’s Bihar-Jharkhand-North Chhattisgarh special area committee.

“Yet PLGA encircled a major section of the police for over 30 hours and destroyed their coordination and supplies,” Gopal said. “This battle has raised the confidence of the PLGA.”

In the market attack that followed on April 4, a group of Maoists came from several directions, surrounded a police vehicle on patrol and sprayed bullets from the front, killing four cops on the spot while a fifth died later. Chainpur thana was less than 500 m away.

“It was around noon,” said an eyewitness. “Suddenly a few men appeared, blocked the vehicle, hurled abuse and fired. They brandished their guns, opened fire again and left with the guns and ammunition of the dead cops.”

“The last time police suffered major casualties in Chainpur was in 2001 when Maoists triggered a blast in Kurumgarh. But that was a landmine,” said sub-inspector Taranand Singh, veteran of several Naxal battles. “Here they came, stopped the vehicle, killed and ran away.” Maoists have termed it revenge for last month’s killing of 10 of their men by a splinter group, allegedly helped by police.

DGP Kumar rushed to Chainpur to boost his men’s morale. How far that has flagged was evident during a Bihar-Jharkhand bandh called by Maoists on April 6-7. At 1 pm, Chainpur thana too was locked — with a pair of handcuffs.


March 26, 2013 by Imphal Free Press

IMPHAL, March 26: The Supreme Court appointed Commission headed by Justice N Hedgre and hearing six cases of extrajudicial killings in Manipur is likely to submit its report to the Supreme Court in the first week of April this year. This was stated by Babloo Loitongbam, Executive director of Human Rights Alert (HRA) during a press conference at the HRA  office at Kwakeithel today.  

It may be mentioned that in September 2012, Extra-Judicial Victim`s Family Association Manipur (EVFAM) along with HRA submitted a list of 1528 extrajudicial killings in Manipur that took place since 1979 to 2012 praying for the constitution of an Special Investigation Team (SIT) to investigate into them. On January 4, 2013, the Supreme Court constituted a high power committee to be fully satisfied about the allegations concerning the cases cited by the writ petitioners with Justice N Santosh Hedgre , former Judge of the Supreme Court as the chairman and JM Lyngdoh, former Chief Election Commissioner and Dr Ajai Kumar Singh, IPS retired DGP and IGP of Karnataka as members of the Commission.

The Commission was mandated to make a thorough enquiry into and record a fact finding regarding the past antecedents and the circumstances in which seven individuals were: Azad khan; Khumbongmayum Orsonjit; Nameirakpam Gobin Meitei; Nameirakpam Nobo Meitei; Elangbam Kiranjit Singh; Chongtham Umakanta and Akoijam Priyobarta and to address the larger question of the role of the State Police and the security forces in Manipur.

In the final submission to the Commission on behalf of the petitioners, suggestions were made to form a special investigation team consisting of 25 senior investigation officers from outside the state of Manipur  to take up the investigation and prosecution of 25 serious cases where it is alleged that fake encounters have taken place.

In Manipur 9 district Courts should be separately established to function exclusively as Human Rights Courts in accordance with Section 30 of the Protection of Human Rights Act, 1993 with the qualification that such courts will be empowered to entertain complaints of human rights violation directly and to devise its own procedure so that these criminal proceedings are completed within a period of 6 months. That it be declared that custodial killings and other human rights atrocities when committed require no sanction for prosecution either under the CrPC or UAPA (unlawful prevention act) or AFSPA as the commission of a human rights atrocity has nothing to do with the performance of public duty.

He said that during the proceedings of the Inquiry Commission in New Delhi  from March 13- 21, the defence lawyer, legal representative of the petitioners and members of the Commission jointly discussed about the overall functioning of security forces in Manipur, apart from the issue of AFSPA.

When the Commission asked both the Defence Ministry and Home Ministry why AFSPA was not removed from Manipur, the ministries said it was under consideration, Babaloo cited the legal representative of the petitioners as saying.

It also raised a serious question to the two ministries as to why the seven-year -old Jeevan Reddy Commission report on AFSPA was not presented in the Parliament till date, Babloo said.

Saturday, March 23, 2013 9:06:15 AM (IST) 

Kundapur: Court absolves suspected naxal Horale Saroja of charges

Vinay Pais
Daijiworld Media Network – Kundapur (SP)

Kundapur, Mar 23: Suspected naxal, Horale Saroja from near Sringeri, has been absolved of all the charges levelled against her by the prosecution. Saroja, who had been facing about 22 cases, had been lodged in the jail since the last four years.

It may be recalled that Saroja (29) from Horale in Megur gram panchayat in Koppa taluk of Chikmagalur district, and Devendra (37) from Sorab in Shimoga district, who were originally arrested by the Shimoga district policemen and lodged in Mysore jail, had been entrusted to Udupi district police during February 2010, for being tried for offences allegedly committed by them within the limits of Amasebail and Shankarnarayana police stations in the taluk.

Saroja had been charged for offences under various sections including treason, violation of Arms Act, and destruction of public property. Out of the above cases, ten were in Kundapur court alone. Among them, nine had been dismissed for want of enough witnesses and evidences. The last case too was dismissed on Friday March 22.

22 cases had been registered against Devendra and Saroja in the local court as well as courts in Udupi and Karkala, relating to their alleged naxal activities. In 21 cases, they had already been held not guilty.

These two suspected naxals were represented in the court here by advocate, Prakashchandra Hegde.


ചരിത്രം അവസാനിക്കേണ്ടതുണ്ടോ








mathrubhumi (1) mathrubhumi (2) mathrubhumi (3) mathrubhumi (4) mathrubhumi (5) mathrubhumi (6)

Download PDF

Mathrubhoomi article

Esha Roy : Thu Jan 31 2013, 09:09 hrs


Of 1,500 alleged extrajudicial killings in Manipur, six are being probed by a team set up by The Supreme Court. The families of the seven youths killed in those ‘encounters’ share their stories


Every morning on his way to work, Basanta Meitei walks through paddy fields and stops at a spot where the grass stands taller than elsewhere. His son Nobo is buried here, alongside his cousin Gobind Meitei.

“We are Hindus and cremate our dead, but our sons were mercilessly murdered and we buried them as a mark of protest,” Basanta Meitei says. “It keeps him close to me. We performed the last rites according to Hindu customs, but I couldn’t bear to part with his body.”

No one in the Manipur village of Bashikhong Mamang Leikia ever cuts the grass. “I know we will never get justice from the state. Now if we get justice from the Supreme Court, we will cut the grass and erect a memorial,” he says.

The killing of N Nobo Meitei and his cousin N Gobind Meitei is one of six cases in Manipur that are now being investigated by a Supreme Court-appointed panel comprising retired judge Santosh Hegde, former chief election commissioner J M Lyngdoh and former Karnataka police chief Ajay Kumar Singh. Its report, due in March, will determine if the Supreme Court will set up a special investigation team to probe allegations of 1,528 alleged fake encounters submitted by Manipur group Extra Judicial Execution Victims Families Association.

Nobo was 27 and Gobind 25. Nobo, a mason like like his father, had gone out with his cousin on April 4, 2009. They never returned.

“We didn’t worry at first because Holi celebrations were on. The third morning, neighbours told us about the 8 am news showing the picture of a man killed in an encounter and identified as having been a member of an underground group,” says Nobo’s mother Lembi Meitei, 55. The picture was Nobo’s. Members of the family identified the cousins’ bodies at the morgue, but for a week they refused to take them home.

“The state claims it was a joint operation by Assam Rifles and Manipur Commandos. They said the two boys were insurgents. They didn’t even name the group they were supposed to belong to,” Lembi Meitei says. “We know this was done by Manipur commandos alone.”

Basanta Meitei himself had retired as a rifleman from Manipur Rifles in 2001. “In my time, we were afraid to let any bullet be unaccounted for; we would rarely use our guns,” he says. “Commandos nowadays work like criminals, picking up young men and carrying out fake encounters. They do it for petty theft, money the victim may be carrying. Since the government instituted gallantry awards, killings have increased, in search of promotions and raises.”

The cousins had been shot dead in the fields of Langol in East Imphal. The state’s response to a judicial inquiry into the killing was that “at 9.30 in the night a team of commandos and 39 Assam Rifles proceeded to Langol Games area acting on information that there are some members of a terrorist organisation there… the personnel saw four to five youths coming in their direction and they opened fire at the personnel. There was an encounter for seven minutes in which two terrorists were killed and from their possession weapons and ammunition were recovered.”

The inquiry by the Imphal West additional district magistrate concluded it was “a real encounter since the medical officer who conducted the postmortem stated that the firing was from a distant range”.

The group Human Rights Alert says judicial inquiries have found 17 encounters to be fake but no action has been taken against the police yet.

A police jamadar, Hollal Haokip, has been named in two of the six cases (those of Kiranjit Elangbam and Umakanta Chongham) currently under investigation. A judicial inquiry in 2012 indicted Haokip in yet another encounter. The findings of the district judge says: “In the result I have decided that the petitioner’s son Loitongbam Tomba Singh was killed by the personnel of 23 Assam Rifles led by Major Kaushlendra Singh and personnel of Thoubal Police commandos led by… Hollal Haokip while he was in their custody in a fake encounter and… not killed from any exchange of firing (as) alleged by the respondents.”


Kiranjit Elangbam I 24–Army dreams cut short

Kiranjit ElangBAM, 24, of Thoubal Haokha village, the eldest son and second of five siblings, was a sports and fitness enthusiast who dreamt of entering the armed forces. He was killed on April 24, 2009.

“It was a public holiday, anniversary of Manipur’s battle with the British. My son had taken our cow, with his bicycle, to the community grazing field,” says Kiranjit’s father, Ibohal Elangbam, 53. “He wasn’t back till 3pm and youths went looking for him. They found the bicycle but not Kiranjit. His mobile wasn’t working. The next morning, neighbours told us he had been picked up by a group of commandos. The same morning, we heard on the 7.30 news that an insurgent had been picked up from Thoubal. We went to the Thoubal police but they said there was no such case. The neighbouring Kakching police too told us there was no such case filed with them.”

The family eventually found Kiranjit’s body in a morgue. “We came to know he had been shot in Lamlai, on the road to Ukhrul. He was shot near the foothills where no one lives,” says Elangbam. The family went back to the police. “The police didn’t even allow us to enter the station. We found out it was policeman Hollal Haokip who had handed over the body to the morgue,” says Elangbam. By now the police were alleging that Kiranjit was a member of the insurgent group KCP and that they had recovered a 9mm gun from his body.

The state’s response to the subsequent judicial inquiry was, “Jamadar Hollal Haokip filed a written report regarding two persons holding weapons and consequently force of police and 23 Assam Rifles proceeded to the site and laid ambush… The two persons challenged the police by opening fire, following which the said jamadar opened retaliation and one person was shot dead, and the other escaped…”

The inquiry, conducted by the executive magistrate of Imphal East, “could not conclude whether the killings were extrajudicial”.

At home, Kiranjit’s mother fondly preserves a file with all his certificates — an application with the Manipur employment exchange, a driving licence for heavy goods vehicles, a piece of white cloth with the marathon number 969 printed in red. He had appeared for his class X examination from the National Open School in Delhi but all he was interested in was sports and fitness. He was training for a marathon in Goa, had ranked 15th in the Manipur Mega Marathon in 2009, and had participated in state-level karate events.

“Every morning he would get up and go for a run. Then he’d help the family at work and go to the gym,” says his mother, Esheihanbi Elangbam, 48. “He had applied to the Army and the BSF, passed the written and physical examinations but was rejected in the medical examination because of a problem in his right leg. He told me he would keep trying till he got through.”


Azad Khan I 12,14 or16–‘How can a boy be a terrorist?’

The boy was allegedly picked up and killed on March 4, 2009. His age is a subject of dispute: one case filed by his family in the Gauhati High Court’s Imphal bench says he was 12, its petition in the Supreme Court says he was 14; the government says he was 16.

He hailed from Phoubakchao Makha Leikai in Imphal West. His family says Azad, a student of class VII, was reading a newspaper with a friend in the courtyard when commandos entered and asked him for identity papers. “His mother and other women tried intervening but they were dragged and locked inside a shed while Azad was dragged to a paddy field. He was directed by the commandos to run and when he refused, one of them shot him. They then took the body away,” says Azad’s uncle Dr Bashir Ali.

“How can a 12-year-old be a terrorist? The state claims there are child insurgents in Manipur. Ask the village headman or his principal if Azad had ever been in a fight,” says Dr Ali. He alleges commandos keep visiting the house with threats.

The state’s version is, “While investigating the presence of PULF (a Muslim insurgent group), the Thoubal commandos and 21 AR saw two unknown youths hastily moving towards a paddy field. The armed forces asked them to stop… they started running and one of them opened fire. The forces returned fire in which one youth was killed…”

A magisterial inquiry concluded that “the armed forces resorted to retaliation in the aftermath of being fired upon and while the response was correct, the degree was not.” The inquiry could not establish if the boy had fired. The report notes that “Azad Khan was 13-14 years old and the police personnel (should) have acted with special restraint.”


Priyobarta Akoijam I 25: An unfinished errand

He worked as a cameraman at weddings, was married with a son, and lived in Imphal. On March 15, 2009, Priyobarta left on his Pulsar to buy packets for pickles his mother would make and sell. It was the fifth day of the Holi celebrations and his failure to return didn’t worry his mother, Chandrakala, 54, until late in the night. The next morning, his death was announced in the local news.

“I thought this wasn’t possible. My son had never been involved in any kind of criminal activity. He was a good boy. I went to the police and asked them why they had killed him, what he had done. They told me he was a member of the KCP. Later they came out with a statement saying he belonged to the KYKL,” Chandrakala says.

“We never found his Pulsar or the Rs 8,000 he was carrying,” she says. “The police refused to file an FIR. Had my son died in an accident or natural causes, I would have been able to deal with it. There was no reason for him having to die this way. The motive of the police was petty theft; they work like criminals,” says Chandrakala, who has since been under therapy at the Regional Institute of Medical Sciences in Imphal. Priyobarta’s wife and son, now 5, live with her parents.

The state told a magisterial inquiry, “While investigating a complaint about the presence of KCP cadre, Imphal West commandos came across 2-3 youths behaving in a suspicious manner and required them to stop for checking. The youths did not stop and opened fire and the commandos retaliated. One youth was killed while the other escaped. The body of the killed youth was recovered along with some weapons and ammunition.”

The magisterial inquiry concluded the encounter was real since the postmortem report found the firing had come from long range.


Umakanta Chongtham I 24: ‘Dragged out of house’

According to the police version, an unidentified youth was killed in an encounter in Iroisemba Boroi Makhong in Imphal West on March 15, 2009. According to Gunna Chongtham, 44, commandos had picked up his brother Umakanta, 24, from a neighbour’s home. “We were told they beat up the men. The women didn’t allow them to take my brother’s friend. My brother had no one to defend him,” he says.

Even as he recounts these events, a group of commandos arrive, have a brief discussion and leave. “They come every couple of weeks. They want to know if another one of us brothers is in an underground group,” Chongtham says. “They threaten us, tell us to withdraw our case.”

He says Umakantha had been picked up earlier on suspicion of being part of the group KYKL, once by the police, once by the BSF. “They found no evidence against him.”

The state’s version was, “A jamadar, Hollal Haokip, received information that members of a banned group were taking shelter in a village… a group of CDOs at Thoubal police and 23 Assam Rifles went to the area… These persons opened fire, and the armed forces fired back. In the encounter, one unknown armed youth was killed…”

The magisterial inquiry found multiple bullet injuries fired from “a distant range” and concluded that the deceased had been proved to be a member of the KYKL.


Khumbongmayum Orsonjit I 19–He rode to his death


K Lata, 55, a government schoolteacher, last spoke to her son Khumbongmayum Orsonjit, 19, before leaving for Jiribam to check class X examination papers. “He told me he was going to get his scooter repaired and buy food for our dog Rani. I didn’t have mobile connectivity in Jiribam and came to know what happened much later,” she says.

Orsonjit is said to have been picked up by police commandos from MG Avenue in Imphal’s crowded business district. The family alleges he was arrested and tortured in custody, where he died. They cite torture marks on his body and fractured fingers.

“My son used to work with Dimapur Jingbayo Private Limited as an oil refiller for Tata Indicom towers. He always carried the company ATM card. I believe that this is why he was picked up,” she says. He used to play the TV all day long, and now “we can’t bear the silence. We keep the TV on all the time”.

The state’s version is, “At around 2.50 pm, a written report was filed regarding an alleged armed cadre riding a scooter and intimidating people and likely to commit pre-judicial activities. The deceased was riding on a scooter and refused to stop when asked to by the police. He didn’t stop and randomly fired at the police, as a consequence of which they fired back, killing him.”

The magisterial inquiry, by the additional DM of Imphal West, concluded that the encounter was real since the postmortem report indicated the firing was from a distance.

Link  http://www.indianexpress.com/news/well-never-get-justice-from-state.-if-we-get-it-from-supreme-court…/1066949/0

Anuradha Ghandy has written insightfully and from revolutionary experience on the relationship between Marxism and Feminism. Comrade Anuradha, a member of CPI (Maoist) spent many years among the PImageLA in Dandakaranya and was important in expanding the Krantikari Adivasi Mahila Sanghatan (KAMS), possibly the biggest feminist organization in India. She wrote this essay about a decade ago. Her critique of patriarchal culture in India that encourages and condones despicable violence against women are extremely relevant for the ongoing anti-rape protests in Delhi. She also questions the extremely limited and patriarchal rape-laws that further humiliate rape survivors and insist on a terrifying culture of compromise. This essay appears in a collection of her writings on caste and gender, called “Scripting the Change” edited by Anand Teltumbde and Shoma Sen.










PDF Copy of article available Anuradha on rape laws

courtesy http://sanhati.com/excerpted/5952/


അതിരാവിലെ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്ന ഒലീവ് ഗ്രീന്‍ യൂനിഫോമണിഞ്ഞ മാവോയിസ്റ്റ് ഗറില്ലയുടെ രൂപമാണ് രാജ്യതലസ്ഥാനത്തെ അതിസമ്പന്നരുടെ ദുസ്വപ്‌നങ്ങളിലൊന്ന്. അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായ ഡല്‍ഹി പടിപടിയായി മാവോവാദികളുടെ സ്വാധീനവലയത്തിലാവുന്നുവെന്ന വാര്‍ത്തകളില്‍ ആശങ്കാകുലായിരിക്കുന്ന തലസ്ഥാന നഗരത്തില്‍ വസിക്കുന്നവരും. ഡല്‍ഹിയിലെ 11ല്‍ ഏഴ് ജില്ലകളും മാവോയിസ്റ്റു സ്വാധീനത്തിലാണന്നാണ് രഹസ്യാന്വേഷണ വിഭാഗത്തിന്റെ കണ്ടെത്തല്‍. ഇക്കാലമത്രയും രാജ്യത്തിന്റെ വിദൂര കോണുകളില്‍ തമ്പടിച്ചിരുന്ന മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ രാജ്യ തലസ്ഥാനത്തേക്കും ഒഴുകുകയാണെന്ന് റിപോര്‍ട്ടുകള്‍ പറയുന്നു.രഹസ്യാന്വേഷണ വിഭാഗത്തിന്റെ റിപോര്‍ടുകള്‍ മാധ്യമവാര്‍ത്തകളാവുമ്പോള്‍ ജനങ്ങളുടെ ഭീതി അതിന്റെ എല്ലാ സീമകളും ലംഘിക്കുന്നു.
സ്ലീപ്പിങ് സെല്ലുകളായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന മാവോയിസ്റ്റ് അനുഭാവികള്‍ അനുകൂല സാഹചര്യത്തില്‍ ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുമത്രെ. കഴിഞ്ഞ ജൂലൈയില്‍ മാരുതിയുടെ മാനസേശ്വര്‍ പ്ലാന്റിലുണ്ടായ തൊഴിലാളി സമരമാണ് ഇതിന് ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടപ്പെടുന്നത്.സാമ്പത്തിക നയങ്ങള്‍ക്കെതിരായ പ്രതിഷേധങ്ങളും തൊഴില്‍ പ്രശ്‌നങ്ങളും മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ ഏറ്റെടുക്കുകയാണെന്നും നഗരങ്ങളിലെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കായി മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ സമഗ്രപരിപാടികള്‍ ആസൂത്രണം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും മാധ്യമങ്ങളും അറിയപ്പെടുന്ന മാധ്യമവിദഗ്ധരും ആധികാരികമായിത്തന്നെ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ പോകവെയാണ് പ്രധാനമന്ത്രി അടുത്തിടെ ഒരു വെടിപൊട്ടിച്ചത്. 2012ല്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ നടന്ന രാജ്യത്തെ മുതിര്‍ന്ന പോലിസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ യോഗത്തില്‍ ഏഴ് സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ സജീവമാണെന്നും അവരുടെ സംഘടനാശേഷിയും ആയുധശേഷിയും ഗണ്യമായി വര്‍ധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും പ്രധാനമന്ത്രി പ്രസ്താവന നടത്തി. എന്നാല്‍, പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ  കണക്ക് ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയത്തെയാണ് പ്രതിക്കൂട്ടിലാക്കിയത്. കാരണം അവരുടെ കണക്കും പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ കണക്കും ഒത്തുപോകുന്നില്ല എന്നതാണ് തമാശ. ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയത്തിന്റെ നക്‌സല്‍ മാനേജ്‌മെന്റ് വിഭാഗത്തിന്റെ കണക്കുകള്‍ പ്രകാരം ഒമ്പത് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ 106 ജില്ലകളില്‍ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് സ്വാധീനമുണ്ട്. മന്ത്രാലയത്തിന്റെ 2011-12 വാര്‍ഷിക റിപോര്‍ടും ഇത് ശരിവക്കുന്നു.
അതേ സമയം രാജ്യത്തെ 12 സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ 84 ജില്ലകളില്‍ മാവോയിസ്റ്റ് അക്രമങ്ങള്‍ നടന്നെന്നും 20 സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ 119 ജില്ലകളില്‍ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ പരസ്യപ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്നുവെന്നുമായിരുന്നു ആഗസ്ത് 29ന്് പാര്‍ലമെന്റില്‍ ചോദ്യോത്തരവേളയില്‍ മറുപടി പറയവെ കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര സഹമന്ത്രി ജിതേന്ദ്ര സിങ് ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയത്തെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് വ്യക്തമാക്കിയത്.
ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ ആയുധമെടുക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളെ നക്‌സല്‍ബാധിത പ്രദേശങ്ങളെന്നും ബഹുജനസംഘടനകളുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുള്ള പ്രദേശങ്ങളെ സ്വാധീന മേഖലകളെന്നുമാണ് ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയം തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതുപ്രകാരം 12 സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ 84 ജില്ലകളിലാണ് മാവോയിസ്റ്റ് ആക്രമണങ്ങള്‍ നടക്കുന്നത്. 50 ജില്ലകളില്‍ അക്രമം ഉയര്‍ന്ന തലത്തിലാണ്. അതായത് രാജ്യത്തെ 659 ജില്ലകളിലെ 203ലും മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ വിവിധ രീതികളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു എന്നര്‍ഥം.
ഒരേ വര്‍ഷത്തില്‍ സര്‍ക്കാരിനു മാവോയിസ്റ്റുകളെ കുറിച്ച് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത് മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത കണക്കുകളാണെന്ന് ഇതില്‍ നിന്നും വ്യക്തമാകുന്നു. ഇതു സംബന്ധിച്ച് വിവരം നല്‍കുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ ഏജന്‍സികളുടെ വിശ്വാസ്യത ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ആരെന്തു കണക്ക് നല്‍കിയാലും മാവോയിസ്റ്റ് ഭീഷണിയാണല്ലോ പ്രശ്‌നം. അതു കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാരിനാവുമോ. അവര്‍ അവസരത്തിനൊത്തുയര്‍ന്നു. ഭയാശങ്കകളകറ്റാനും സുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കാനുമായി  കൂടുതല്‍ സംവിധാനങ്ങള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്താനാണ് നീക്കം. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഇസ്രായേല്‍-അമേരിക്കന്‍ നിര്‍മിത അത്യാധുനിക നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനുള്ള തീരുമാനം ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയം എടുത്തുകഴിഞ്ഞു. തീരുമാനങ്ങളില്‍ പലതും പ്രവര്‍ത്തിപഥത്തിലെത്തുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളില്‍ വിമോചിത മേഖലകള്‍ കെട്ടിപടുത്ത് നഗരങ്ങള്‍ വളയുകയെന്ന മാവോയിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയതന്ത്രം സുപ്രധാനഘട്ടങ്ങളിലേക്ക് കടന്നിരിക്കയാണെന്നും അതിനെ പ്രതിരോധിക്കുകയാണ് തങ്ങളെന്നുമാണ് സര്‍ക്കാര്‍ പ്രതികരണങ്ങളുടെ ആകെത്തുക.
ഗ്രാമീണ മേഖലയില്‍ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ക്കെതിരെ 2009 മുതല്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓപ്പറേഷന്‍ ഗ്രീന്‍ഹണ്ട് അനുദിനം ശക്തിപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മൂന്നു വര്‍ഷം കൊണ്ട് മാവോയിസ്റ്റുകളെ അടിച്ചമര്‍ത്തി അവസാനിപ്പിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന സൈനികനടപടി ഇനിയും എങ്ങുമെത്തിയിട്ടില്ല. സൈനിക നടപടിയ്ക്ക് വിദേശസൈനിക ഉപദേശകരുടെ സഹായമടക്കം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ പുറത്തുവരുന്ന വിവരം. മധ്യഇന്ത്യയിലെ ഒമ്പതിലധികം സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ആദിവാസി മേഖലകളില്‍ ലക്ഷക്കണക്കിന് സൈനികരെയാണ് ഈ യുദ്ധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സര്‍ക്കാര്‍ വിന്യസിച്ചിട്ടുള്ളത്. രാജ്യത്താകെയുള്ള കേന്ദ്ര റിസര്‍വ് പോലിസ് സേനയുടെ (സി.ആര്‍.പി.എഫ്) 35 ശതമാനത്തേയും വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്നതും ഇവിടങ്ങളില്‍ തന്നെ. ഇതിനും പുറമെ ആളുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ വിമാനങ്ങളും ഹെലികോപ്റ്ററുകളും യുദ്ധത്തില്‍ പങ്കാളികളാണ്. വടക്കു കിഴക്കന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും കശ്മീരിലും പ്രയോഗത്തിലിരിക്കുന്ന പ്രത്യേക സൈനികാധികാര നിയമം (അഫ്‌സ്പ) ഇങ്ങോട്ടു വ്യാപിപ്പിക്കാനാണ് ഇപ്പോള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ നീക്കം.
ഇനി ഏതു പ്രദേശങ്ങളാണ് നക്‌സല്‍ബാധിതവും സ്വാധീനവുമുള്ള പ്രദേശങ്ങളായി സര്‍ക്കാര്‍ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് നക്‌സലുകളെ കുറിച്ചുള്ള കണക്കുകളും ഇതിനെതിരായ സര്‍ക്കാര്‍ നടപടികളും എന്തിനാണെന്ന് വ്യക്തമാവുക.
കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരുകള്‍ വിദേശ-സ്വദേശ ഖനനകുത്തകകളുമായി ലക്ഷക്കണക്കിന് കോടി രൂപ വരുന്ന ധാരണാപത്രങ്ങളൊപ്പു വച്ചിരിക്കുന്ന മധ്യഇന്ത്യയിലെ പ്രകൃതി വിഭവ സമ്പന്നമായ ആദിവാസി മേഖലകളാണ് നക്‌സല്‍ സ്വാധീനമുള്ള സ്ഥലങ്ങളായി ലിസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിലേറെയും.
ഇവിടെ പദ്ധതികള്‍ക്കെതിരെ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭം വ്യാപകമാണ്. ഒഡീഷയില്‍ ഖനനകുത്തകയായ പോസ്‌കോക്കെതിരെ നടക്കുന്ന ജനകീയ സമരം അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തില്‍ തന്നെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. സമരത്തിന്റെ അന്തര്‍ദേശീയ പ്രാധാന്യം പോലും വക വയ്ക്കാതെയാണ് സര്‍ക്കാര്‍ അടിച്ചമര്‍ത്തലുമായി മുന്നോട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സി.പി.ഐയുടെ ദേശീയ നേതാവും പോസ്‌കോ വിരുദ്ധ സമരത്തിന്റെ നേതാവുമായ അഭയ് സാഹുവും സംഘവും കോടതികളും ജയിലുകളും കയറിയിറങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് ഗ്രാമീണരാണ് ഇവിടെ ബന്ദികളെ പോലെ കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നത്. ഛത്തീസ്ഗഡ്, ജാര്‍ഖണ്ട്, ബീഹാര്‍ തുടങ്ങിയ വിഭവ സമ്പന്നമായ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍ രൂക്ഷമാണ്.
ഈ ആദിവാസി മേഖലകളില്‍ നക്‌സല്‍വേട്ടയുടെ പേരില്‍ സംസ്ഥാന പോലിസ് സേനകള്‍ക്കും പ്രത്യേക സേനകള്‍ക്കും പുറമേ സി.ആര്‍.പി.എഫിന്റെ 35 ശതമാനം സേനയേയും വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇത്തരം അടിച്ചമര്‍ത്തലുകള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണെന്നു വ്യക്തം.

Image1സി.ആര്‍.പി.എഫിന്റെ കോബ്രാ യൂനിറ്റ്‌

ഇവിടങ്ങളില്‍ പലയിടത്തും സൈന്യത്തിന്റെ പരിശീലന കേന്ദ്രങ്ങള്‍ തുടങ്ങാനുള്ള നീക്കങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. അഫ്‌സ്പയുടെ പരിരക്ഷ, സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഇവിടങ്ങളില്‍ സൈന്യത്തെ തന്നെ വിന്യസിക്കുമെന്ന സൂചനയാണ് നല്‍കുന്നത്.
തീവ്രവാദികളുടെയും മാവോവാദികളുടെയും പ്രവര്‍ത്തനം ഇവിടെ ശക്തമാണെന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് സൈനിക നടപടികള്‍ക്ക് ന്യായം ലഭിക്കാനാണെന്നു വ്യക്തം. മധ്യ ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസി മേഖലകളില്‍ 80 ബില്യണ്‍ അമേരിക്കന്‍ ഡോളറിന്റെ പദ്ധതികള്‍ ജനകീയ പ്രതിഷേധം മൂലം നടപ്പാക്കാനായില്ലെന്ന് വിദേശ മാധ്യമങ്ങള്‍ അലമുറയിടുന്നത് വിഭവ ചൂഷണത്തിന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര താല്‍പര്യവും വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കാര്യങ്ങള്‍ കൂട്ടിവെച്ചാല്‍ തെളിഞ്ഞുവരുന്ന ചിത്രം ഇതാണ്. പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമര്‍ത്താനുള്ള ന്യായം നിരത്തല്‍ മാത്രമാണ് ഈ കള്ളക്കണക്കുകള്‍. ആഭ്യന്തരസുരക്ഷയുടെ ഭാഗമായി നക്‌സല്‍ ബാധിതമെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഒമ്പത് സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് 37 ഇന്ത്യന്‍ റിസര്‍വ്വ് ബറ്റാലിയന്‍ (ഐ.ആര്‍.ബി)അനുവദിച്ചതായി ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയത്തിന്റെ വാര്‍ഷിക റിപോര്‍ട് പറയുന്നു. ഇതില്‍ 34 എണ്ണം നിലവില്‍ വന്നു കഴിഞ്ഞു. 10 എസ്.ഐ.ആര്‍.ബിക്കും അനുമതിയുണ്ട്. ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ട് പൊറുതി മുട്ടിയ ഒഡീഷക്ക് മൂന്നും ബീഹാറിനും ഛത്തീസ്ഗഡിനും രണ്ടും ജാര്‍ഖണ്ടിനും മധ്യപ്രദേശിനും പശ്ചിമബംഗാളിനും ഒന്നും വീതമെന്നാണ് കണക്ക്. 11ാം പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി അനുവദിച്ച 21 പ്രതി കലാപ സ്‌കൂളുകളില്‍ മൂന്നെണ്ണം ബീഹാറിലും നാലെണ്ണം വീതം ഛത്തീസ്ഗഡിലും ജാര്‍ഖണ്ടിലും മൂന്നെണ്ണം ഒഡീഷയിലും ഒരെണ്ണം പശ്ചിമബംഗാളിലുമായിരിക്കും സ്ഥാപിക്കുക.

കേരളത്തിലെ നക്‌സല്‍ പ്രശ്‌നത്തെ കുറിച്ചുള്ള കേന്ദ്രത്തിന്റെ വിലയിരുത്തലുകള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ കണക്കുകള്‍ കെട്ടിച്ചമച്ചതാണെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ മനസിലാവും.
കേരളത്തിലെ എട്ട് ജില്ലകള്‍ മാവോയിസ്റ്റ് സ്വാധീന മേഖലകളാണെന്നാണ് സര്‍ക്കാര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നത്!. എറണാകുളം, ഇടുക്കി, കാസര്‍ഗോഡ്, കോഴിക്കോട്, മലപ്പുറം, തൃശൂര്‍, തിരുവനന്തപുരം, വയനാട് എന്നീ ജില്ലകളാണ് ഇവ. 2009, 2008 വര്‍ഷങ്ങളില്‍ കേരളത്തിലെ 14 ജില്ലകളും മാവോയിസ്റ്റ് സ്വാധീന മേഖലകളായാണ് സര്‍ക്കാര്‍ കണക്കാക്കിയിരുന്നത്. കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരുകളുടെ നിരന്തര ശ്രമങ്ങളുടെ ഫലമായാവണം ആറു ജില്ലകള്‍ 2011 കാലയളവില്‍ ‘വിമോചിപ്പിക്കപ്പെട്ടു’. ബാക്കിയുള്ളവ ഇന്നും വെല്ലുവിളിയായി തുടരുകയാണ് !
മാവോയിസ്റ്റ് സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കേരളത്തിലെ കണക്കിലെ ഈ വൈചിത്ര്യം ഒററപ്പെട്ട സംഭവമല്ല. കേരളത്തിലെവിടെയെങ്കിലും മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ക്കു സ്വാധീനമുണ്ടെന്നു  ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ഇനിയും കേന്ദ്ര- സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരുകള്‍ക്കായിട്ടില്ലെന്ന് മലയാളികള്‍ക്കറിയാം. കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും ഇന്ത്യന്‍ റിസര്‍വ്വ് ബറ്റാലിയനുകളുടെയും കമാന്‍ഡോ യൂനിറ്റുകളുടെയും രൂപീകരണവുമായും രഹസ്യാന്വേഷണ വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനം വിപുലമാക്കിയും സര്‍ക്കാര്‍ സൈനികവല്‍ക്കരണത്തില്‍ അതിവേഗം മുന്നോട്ടാണ്.
ലക്ഷക്കണക്കിനോ കോടിക്കണക്കിനോ ജനങ്ങള്‍ പാര്‍ക്കുന്ന ജില്ലകളെയും സംസ്ഥാനങ്ങളെയും അവ്യക്തമായ മാനദണ്ഡങ്ങളുപയോഗിച്ച് ‘മാര്‍ക്ക’് ചെയ്യുന്നതിന്റെ കാരണമെന്താണെന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ സ്വാഭാവികമായും ഉയരുന്നുണ്ട്.
ആന്ധ്രയിലെ രംഗറെഡ്ഡി ജില്ലയെ അടുത്തിടെ മാവോയിസ്റ്റ് ബാധിത പ്രദേശമായി കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചത് കടുത്ത പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ക്കിടയാക്കിയിരുന്നു. വര്‍ഷങ്ങളായി ജില്ലയില്‍ നക്‌സലൈറ്റുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് യാതൊരു വിധ സംഭവങ്ങളും നടന്നിരുന്നില്ലെന്നും എന്നിട്ടും ജില്ലയെ ലിസ്റ്റില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയത് വികസനത്തെ തകര്‍ക്കുമെന്നായിരുന്നു ജനങ്ങളുടെ വാദം. എന്നിട്ടും സര്‍ക്കാര്‍ തങ്ങളുടെ വാദത്തില്‍ ഉറച്ചു നിന്നു. ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണിയുമാണ് നക്‌സലൈറ്റുകളുടെ വളര്‍ച്ചക്കു കാരണമെന്നും പ്രശ്‌നം പരിഹരിക്കാന്‍ വികസന പദ്ധതികള്‍ നടത്തുമെന്നുമാണ് സര്‍ക്കാരുകള്‍ കാലങ്ങളായി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ പ്രദേശത്തെ നക്‌സലൈറ്റ് ബാധിതമായി ചിത്രീകരിച്ചാല്‍ വികസനം എങ്ങിനെയുണ്ടാകുമെന്ന് ജനങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു.

രാജ്യത്തെല്ലായിടത്തും മുഖ്യധാരാ വ്യവസ്ഥാപിത രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ടികളുടേതല്ലാത്ത എല്ലാ സംഘടനകളും ജനകീയസമരങ്ങളും മാവോയിസ്റ്റുകളുടേതായാണ്് സര്‍ക്കാര്‍ ചിത്രീകരിക്കുന്നതെന്ന് മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ രോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ജനങ്ങളുടെ ഡോക്ടര്‍ ബിനായക് സെന്നിന്റെയും ഗാന്ധിയനായ ഹിമാന്‍ശു കുമാറിന്റെയും അനുഭവങ്ങളും ഇതിനു തെളിവായി അവര്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. രാഷ്ട്രീയനേട്ടങ്ങള്‍ ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ള സര്‍ക്കാരുകളുടെ ഇത്തരത്തിലുള്ള കുപ്രചരണങ്ങള്‍ ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമല്ല. 1933ല്‍ ജര്‍മനിയിലെ റീച്ച്സ്റ്റാഗ് ബില്‍ഡിങില്‍ തീയിട്ട് അത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെ തലയില്‍ കെട്ടിവെച്ച് നാസികള്‍ അധികാരത്തില്‍ പിടിച്ചു തൂങ്ങിയത് ലോകത്തിന് തന്നെ പാഠമായിരുന്നു. ലോകമെമ്പാടും പ്രത്യേകിച്ച് അഫ്ഘാനിസ്താന്‍, ഇറാഖ്, കൊളംബിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളില്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭീകരതക്കെതിരായ യുദ്ധവും മറ്റൊന്നല്ല.


പൂരപ്പറമ്പിലെ തൊപ്പിയുമായി കേരളാ പോലിസ്

കേരളത്തില്‍ മാവോയിസ്റ്റു പ്രസ്ഥാനം ശക്തമാണ് എന്ന് തെളിയിക്കാന്‍ പോലിസ് നിരന്തരം ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. മാവോയിസ്റ്റുകളെ തേടി അതിര്‍ത്തി പ്രദേശങ്ങളിലും വനാന്തരങ്ങളിലുമെല്ലാം തിരച്ചില്‍ നടത്തിയിട്ടും ഇതു വരെ ഒന്നും കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല. അതിനിടയിലാണ് മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ എന്നാരോപിച്ച് മാവേലിക്കരയില്‍ നിന്ന് പ്രായപൂര്‍ത്തിയാവാത്ത രണ്ട് പെണ്‍കുട്ടികളടക്കം ഏഴു പേരെ പോലിസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തത്. വിമര്‍ശനമുയര്‍ന്നതോടെ 12 മണിക്കൂര്‍ ചോദ്യം ചെയ്ത ശേഷം വിദ്യാര്‍ഥിനികളായ പെണ്‍കുട്ടികളെ വിട്ടയച്ചു. പിടികൂടിയവരില്‍ നിന്ന് നക്ഷത്രം പതിച്ച തൊപ്പിയും ആറ് മൊബൈല്‍ഫോണുകളും ലാപ്‌ടോപും പെന്‍ഡ്രൈവും പിടിച്ചെടുത്തു. പൂരപ്പറമ്പില്‍ വരെ കിട്ടുന്ന തൊപ്പി(ഡി.വൈ.എഫ്.ഐയുടെ ഫഌക്‌സ് ബോര്‍ഡുകളില്‍ ചെഗുവേര ധരിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന തൊപ്പി) യായിരുന്നു പ്രധാന തെളിവുകളിലൊന്ന്.
കരിനിയമങ്ങളായ പോട്ടയുടെയും ടാഡയുടെയുമെല്ലാം പിന്‍ഗാമിയായ നിയമവിരുദ്ധ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ തടയല്‍ നിയമ(യു.എ.പി.എ) പ്രകാരമാണ് ഇവര്‍ക്കെതിരെ കേസെടുത്തത്. ഇന്ത്യന്‍ പീനല്‍ കോഡിലെ പൈശാചികമായ മറ്റു വകുപ്പുകള്‍ വേറെയുമുണ്ട്. ബുദ്ധിസ്ഥിരത നഷ്ടപ്പെട്ട പലമാധ്യമങ്ങളും ഭാവനക്കനുസരിച്ച് യക്ഷിക്കഥകള്‍ എഴുതിചേര്‍ത്തു.”കൂടംകുളം സമരത്തിന് ഐക്യദാര്‍ഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച് മാസങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് തിരുവനന്തപുരത്ത് നടന്ന പ്രതിഷേധ കൂട്ടായ്മയില്‍ തങ്ങള്‍ പങ്കെടുത്തുവെന്ന് ഇവര്‍ സമ്മതിച്ചെന്ന് ” ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തെ ഏറെ സഹായിച്ചു എന്നവകാശപ്പെടുന്ന പ്രമുഖ പത്രം എഴുതി ചേര്‍ത്തു. കോട്ടയത്ത് നിന്ന് ഉള്ള പത്രങ്ങളും മോശക്കാരായില്ല. അവരുടെയും ഭാവന ചിറക് വിടര്‍ത്തി.

കടപ്പാട് തേജസ് ദിനപത്രം

പി അനീബ്